Vanuit het vliegtuig kijk ik naar beneden: naar Moeder Aarde.
Wat is ze mooi. Wat is ze echt. En wat heb ik dit nooit eerder, op zo’n existentieel niveau, gevoeld.
Wat een mooi woord: de Aarde. Onze Aarde, de planeet die ons thuis is.
Ik ben onlosmakelijk met haar verbonden. Zij is de enige plek waar ik kan bestaan, waar ik kan leven.
Hier en daar zie ik hoe de mens stukjes land heeft bewerkt, stukjes Aarde zich eigen heeft gemaakt. Wij mensen zijn maar mieren ten opzichte van die grote, zware, zwevende bol die ons bestaan mogelijk maakt.
Volgens mij is het wel een lekker dagje in Rusland. De zon komt in ieder geval tussen de wolken door. Het is er wel oorlog, dus misschien toch niet zo’n lekker dagje. Wat voelen het observeren van de wolken en de oorlog die er op de grond gaande is ver van elkaar weg… als twee uitersten: de Vrede van de Aarde en het Kwaad van de Mens.
Hoe lang zouden de wolken al onderweg zijn? Hoe lang die… en hoe lang die?
Wat is ze mooi. Wat is ze echt.
En wat heb ik dit nooit eerder, op zo’n existentieel niveau, gevoeld. Mezelf in haar herkend. Ik ben haar en zij is mij. Wij zijn één.
Wow. Wat is het fijn om me zo één met dit moment te voelen… presence. Geen toekomst, geen verleden. Uit het raam kijken en hiervan genieten. Opgaan in het nu.