Hoe overleef ik het verleden?
Gemis en dankbaarheid… hoe liggen zij zo dicht bij elkaar?
Gemis en dankbaarheid… hoe liggen zij zo dicht bij elkaar?
Het gemis aan zij die ik verloren ben is stekend, verdrietig, voelbaar door merg en been. Ik word er onverwacht door geraakt, als door een blikseminslag vanuit een zonovergoten hemel. Onverwacht, of juist sluimerend. Als een dikke laag mist die met de minuut, het uur of de dag mijn zicht ietsje meer beperkt. Tot mijn tranen met bakken uit mijn ogen stromen, en de lucht weer iets opklaart.
Dan vind ik dankbaarheid. Dankbaarheid naar de mensen om mij heen, naar de natuur, naar kleine geluksmomentjes. Dankbaarheid is verzachtend, verwarmend, helend. Dankbaarheid trekt me weg uit het verleden, plaatst me terug in het hier en nu. Laat me zien wat er naast het gemis nog wel is. Geeft me moed het leven door te leven, zoals zij die ik mis dat ook gewild hadden.
Niets is voor altijd. De enige zekerheid die ik heb is dat alles constant zal veranderen. In positieve en in negatieve zin. Mijn gemis, mijn dankbaarheid komen voort uit het verleden, maar er is nu alleen het nu. Over het verleden heb ik geen controle, over het nu wel. Ik kies nu voor dankbaarheid, om het verleden te overleven.