All stories ↗

Gedragen door de zee

Ik oefen het hier, nu, in de zee… en misschien neem ik het op een dag mee, het land op.

Hier in Amed. Ik lig in het water, de zon gaat onder. Ik zie de contour van de berg, hoe ze als een parabool onder de zon door glipt. Zo perfect. Zo symmetrisch. Zo mooi.

Ik zwem naar de zon toe. Ik kom nauwelijks vooruit maar dat maakt niet uit. Ik ben één met de zon, met het water, met dit moment.

Dan draai ik me op mijn rug. Draag me, zeg ik. Ik sluit mijn ogen.

Er komt angst op; dit is eng! Straks word ik opgegeten door een haai… of meegesleurd, de diepte in.

De stemmen overheersen, maar ik ga er niet in mee. Ik laat me dragen. Tegen mijn angst in. Dragen door de grote, deinende massa onder mij.

Zou ik het leven maar zo kunnen vertrouwen, gaat er door me heen. Zou ik dat kunnen? Me laten meedeinen op de golven van het leven, wetend dat ik altijd gedragen zal worden? Ik oefen het hier, nu, in de zee… en misschien op een dag neem ik het mee, het land op.